Super Mario Bros.

Door op 11 juni 2016

Ik was 8 jaar oud en ineens trotse bezitter van Super Mario Bros.!

Gisteren had ik het over de vijfentwintig jaar dat ik videogames speel. Back in the days, 1991 dus, begon het met Super Mario Bros. op de NES. Uren lang kon ik bezig zijn met dit Italiaanse loodgietertje, die na al die jaren nog steeds de mascotte van het Japanse Nintendo is. Oorspronkelijk was het een figuurtje op een 8-bit systeem waarvan je het aantal pixels nog vrijwel met het blote oog kon tellen. Begeleid door een simpel maar vrolijk melodietje ging je met Mario op avontuur om de prinses te redden. Zij was namelijk ontvoerd door Bowser, de koning van het kwaad en hij hield haar gevangen in een kasteel.

Springend over gaten en op je vijanden, rende je maar liefst zeven keer (als je alle levels deed) naar een kasteel toe, om de prinses pas de achtste keer te kunnen vinden. Onderweg vond je vuurbloemen, waarna je vuurballen richting je vijanden kon gooien en verzamelde je muntjes. Bij elke 100 muntjes kreeg je één extra leven. Handig, want het viel niet altijd mee, zeker niet als je 8 jaar oud was! Daar kwam ook nog eens bij dat elk level een tijdslimiet had. In het begin bleek je wel genoeg tijd te hebben, maar meer dan eens kwam je in de laatste levels wel tijd tekort. Dan kwamen die extra levens wel van pas.

Uitgebreid waren de spelletjes in die tijd niet. De eerste 7 levels hadden elk 4 sublevels. Level nummer 8 had 3 sublevels. Voor elk sublevel stond een maximum van pakweg 6 minuten. De opbouw was simpel; een level op de grond, in de lucht op gigantische paddestoelen of onder water. Toch bleek Super Mario Bros. hier en daar wel geheimen te bevatten, zoals verborgen doorgangen, extra levens en de mogelijkheid om bepaalde levels over te slaan. Had je het spel eenmaal uitgespeeld, dan kreeg je de uitdaging om het nogmaals uit te spelen, maar dan met lastigere vijanden. Ook kon je toen al met 2 spelers tegelijkertijd spelen, zij het wel achter dezelfde televisie. De een speelde dan met Mario en wanneer hij of zij een level klaar had, mocht de andere speler het ook proberen, maar dan met het broertje van de loodgieter, Luigi.

Tegenwoordig kunnen we bij elke game de voortgang opslaan, maar die mogelijkheid had je toen, op een paar uitzonderingen na, nog niet. Zette je de spelcomputer uit, dan was je alles kwijt en kon je de volgende keer weer overnieuw beginnen. Zo simpel was het. Het was dus ook niet meer dan logisch dat, in ieder geval de geoefende gamer, je geen uren kwijt was om het spel uit te spelen. Uiteindelijk blijkt deze game in zo’n 5 minuutjes uit te spelen te zijn, getuige onderstaande video. Een knappe prestatie!

Ondanks de simpele opzet, heb ik mezelf toch uren weten te vermaken met deze game. Dat kwam ook, omdat er een tweede game op de cassette aanwezig was. Namelijk Duck Hunt, een spel waarbij je ofwel eenden, ofwel kleiduiven met een bijgeleverd pistool uit de lucht moest schieten. Achteraf was dat pistool, de Zapper genaamd, een knap apparaat. Reeds in 1985 ontwikkeld, ving het via een speciale lezer het beeld van de televisie en kon het met scherpe precisie bepalen of je je doel raakte of niet. Dat bleek dus knap lastig en vergde heel wat oefening. Toch speelde ik dit schietspel niet veel. De interesse in schietspellen kwam pas een aantal jaar later. Daarnaast hou ik van uitdaging en schiet ik liever op een computervijand die terugschiet. Zit toch wat meer uitdaging in.

Wat was jouw eerste videogame?

Over Evert Sinterniklaas

Evert leest al zo lang als hij een boek kan vast houden. Als eigenaar van E Boek en Blog begon hij in februari 2012 met recenseren. Tegenwoordig leest hij regelmatig op aanvraag van uitgeverijen en auteurs.

Reageer!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Graag even een bewijs dat je geen spambot bent :) *