McFarlane, Fiona – Tijgers in de nacht - E Boek en Blog

McFarlane, Fiona – Tijgers in de nacht

Door op 14 juni 2014

De 75-jarige weduwe Ruth woont alleen aan de Australische westkust. Haar twee zoons wonen ver weg, en in haar afgelegen strandhuis probeert ze de laatste jaren van haar leven zinvol door te brengen. Op een ochtend wordt Ruth angstig wakker. Ze is ervan overtuigd dat er een tijger in haar huis rondsluipt. Dan krijgt ze totaal onverwacht bezoek van een exotische vrouw die beweert namens de regering voor haar te komen zorgen. Deze Frida weet met haar kordate optreden en charme een plek te veroveren in zowel Ruths hart als haar huis. Frida en de tijger: ze zijn er, en ze gaan niet meer weg. Maar zijn ze wel wat ze lijken? Wie kan Ruth vertrouwen? En kan ze zichzelf nog wel vertrouwen? Beschreven door de ogen van Ruth geeft Tijgers in de nacht een bloedstollende en tegelijkertijd ontroerende inkijk in het leven van een vrouw die op zoek is naar houvast en liefde.

Menigeen met een grootvader of grootmoeder, een opa of een oma, of als je een Fries bent, een pake of een beppe, kent het verschijnsel; dementie, wat ook wel de ziekte van Alzheimer genoemd wordt. Het is een proces waarin het dagelijks bewustzijn steeds minder wordt en de betrokken persoon langzamerhand de connectie met de realiteit verliest. Ook de hoofdpersoon van het boek, de weduwe Ruth, valt ten prooi aan deze ziekte. Helemaal op zichzelf aangewezen is het dan ook een geruststelling voor zowel haar als haar zonen dat de door de overheid gestuurde mantelzorgerster Frida op de stoep staat. Ruth wordt de mogelijkheid geboden in haar eigen huis te blijven wonen, terwijl Frida haar in de dagelijkse werkzaamheden en klusjes bijstaat. Het gevoel dat dit echter te mooi voor woorden is, bekruipt menig lezer al snel en dat is niet geheel zonder reden. Het is namelijk vooral de manier waarop Frida zich het leven van de hoofdpersoon binnen wurmt en op een vastberaden, maar ook zeer slinkse wijze de naïeve Ruth bijna monddood maakt. Op zichzelf aangewezen, gaat Ruth er namelijk veel te makkelijk vanuit dat Frida slechts met de beste bedoelingen van de wereld gezonden is.. en dat zal uiteindelijk verstrekkende gevolgen hebben.

De kracht van Tijgers in de Nacht zit in de gedetailleerde beschrijvingen van het ouder worden, de verschillende fasen van aftakeling zo je wil, die de auteur zeer levendig en herkenbaar beschrijft. Op momenten is het pijnlijk te lezen hoe ook Ruth zelf haar vorderende dementie ervaart. Ze begint basale zaken in het dagelijkse leven te vergeten en leeft juist meer en meer in de herinneringen van vroeger. In het boek zijn dan ook enkele flashbacks te vinden naar de jeugd van Ruth en haar eerste geliefde Richard. Het was echter aan te raden geweest voor de auteur om meer gebruik te maken van deze flashbacks, het had de afwisseling in de scenes van het boek zeker ten goede gekomen. Het grootste gedeelte van het verhaal speelt echter in het nu, in het huis van Ruth en haar dagelijkse beslommeringen. Aangezien Alzheimer vaak een langdurig proces is en het in dit geval ook niet over een nacht ijs gaat, lijkt het verhaal een monoloog te worden van een vrouw die langzaamaan de grip op de realiteit verliest. Pas op het einde komen de ware bedoelingen van Frida naar boven, maar het lijkt dan al te laat te zijn. Zowel voor Ruth als voor de auteur, want menig lezer zal voordien al afgehaakt zijn.

Het gevaar van een onderwerp als deze is dan ook de traagheid, ook in dit verhaal wil de vaart er maar niet in komen. Nu kun je natuurlijk niet van een dergelijke roman allerlei explosieve actie verwachten, maar de auteur schrijft minstens 80% met de rem er op, met de handrem zo je wil. Het is vooral het gebrek aan personages die het verhaal tekort doet, aangezien het leeuwendeel zich afspeelt tussen Ruth en Frida. Laatstgenoemde heeft een aantal karaktertrekjes verkregen die mogelijk spoedig de irritatiegrens van de gemiddelde lezer zullen bereiken. Deze factoren samen maken van Tijgers in de Nacht een matige roman waar veel, en dan ook echt heel veel meer in had gezeten.

Voor diegenen die de gehele rit uitzitten is Tijgers in de Nacht een verontrustende beschrijving van het ouder worden. Voor de anderen die een vlotte roman zoeken is het advies, zoek gerust nog even verder.


_____
Fiona McFarlane – Tijgers in de nacht
Meulenhoff
2014 – 292 pagina’s

Over Evert Sinterniklaas

Evert leest al zo lang als hij een boek kan vast houden. Als eigenaar van E Boek en Blog begon hij in februari 2012 met recenseren. Tegenwoordig leest hij regelmatig op aanvraag van uitgeverijen en auteurs.

Reageer!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Graag even een bewijs dat je geen spambot bent :) *